Beste Karel,
Ik had je even terug vanuit een internet cafe een mail gestuurd met een dringend verzoek, maar nog geen reactie mogen ontvangen. Vandaar dat ik hem vandaag maar even op onze weblog neerzet, misschien lees je hem dan;
Beste Karel,
Je weet hoelang we al bevriend zijn en je weet dat ik je alleen om een gunst als deze zou vragen als ik echt even geen andere uitweg meer zie. Zoals je weet heb ik sinds de rampzalige brandweerdemonstratie (waarbij mijn caravan vlam vatte) op Koninginnedag inmiddels alweer een poosje een sleurhut in bruikleen gehad van de gemeente. Op zich niets mis mee nee, klopt. Ik ben alleen te goed van vertrouwen geweest toen Freek me een week geleden vroeg of hij mijn caravan mocht lenen om als kassagebouwtje te gebruiken bij een groots crossevenement een dorpje verderop. Zonder na te denken heb ik die speklap m’n sleurhutje uitgeleend in ruil voor 2 vrijkaartjes voor het evenement. Op zich nog steeds niets mis mee, klopt. Die jongen is wel ouder geworden de laatste tijd trouwens…
Ik had je nog gebeld of je mee wilde maar je nam niet op. Op de dag des onheil ben ik met m’n broodzakje vol halfvolkoren kruimelkoeken op de fiets gestapt richting het evenement. De broekspijp keurig in de beschermbeugels om m’n enkel gepropt en neus op het stuur vanwege de ferme tegenwind. Eenmaal op plaats van bestemming zag ik een groot donker spandoek met piratenhoofden erop en de term ‘Zwarte Cross’. Nadat ik mijn fiets na lang zoeken op een redelijk veilig plekje had geparkeerd liep ik met knikkende knieën door een menigte van brede motorfiguren naar de ingang. Alles en iedereen rook naar bier. Daar stond een uit de kluiten gewassen uitsmijter me op te wachten om onder luidkeels gelach te vragen of ik toevallig verdwaald was. Toen ik uitlegde dat ik vrijkaarten had gekregen voor het uitlenen van mijn caravan lagen alle omstanders op de grond van het lachen. Van achter me in de rij drukte tegelijkertijd iemand een plastic beker bier op mijn hoofd stuk om me vervolgens een duw te geven langs de uitsmijter het terrein op. En daar stond ik dan…
Ik heb even rondgelopen over het terrein op zoek naar Freek en mijn caravan die dienst zou moeten doen als kassagebouwtje. Na wat ellebogen en duwtjes kwam ik op den duur in een feesttent terecht waar ik Freek vanuit een houten klomp enorme hoeveelheden bier achterover zag slaan onder luid geschreeuw van wat omstanders. “Ha die Fransje Doeck!”, riep hij toen zijn bier-drink-prestatie met een luide boer was afgerond. Ik vroeg natuurlijk meteen waar mijn caravan nou precies stond aangezien ik deze nergens had kunnen vinden. “Ga straks maar op de tribune zitten Fransje, dan komt ie vanzelf voorbij!” brulde Freek. “Ze zijn hem nog wat aan het opleuken”, zei Freek. Op zich nog steeds niets mis mee, klopt. Dacht ik ook.
Toen ik met mijn broodzakje op de tribune plaats had genomen tussen wat beschonken toeschouwers kroop me ineens het zweet in de bilnaad. We keken uit op een modderig parcours waar je normaal alleen met een tractor doorheen zou willen rijden. Toen ik net een hap van mijn kruimelkoek wilde nemen sprongen de mensen naast mij juichend omhoog en werd de ruimte gevuld door keihard ronkende geluid van motoren. Door merg en been zo hard klonk het Karel. En toen viel mijn mond wagenwijd open en mijn koekje uit mijn handen op de grond…Met een rotgang zag ik mijn ondergespoten caravan in bruikleen door de modderige bocht op ons afkomen om vervolgens van achteren te doorboord te worden door een andere auto. Ik heb het schouwspel nog vast kunnen leggen en toen werd alles zwart voor mijn ogen…
Inmiddels zit ik met torenhoge schulden bij de gemeente omdat de caravan niet meer in te ruilen was en ‘total loss’ verklaard is. Je raad het al, ik lig inmiddels al een aantal dagen op een slaapbank achter bij het naaktstrandje met gebrek aan woonruimte, voedsel en kleren…
Nu zou ik je willen vragen of ik een tijdje bij jou en Gony in kan trekken…het is mijn laatste hoop. Ik ga zo een kraslot en wat staatsloten van m’n laatste dukaten halen Karel. Daarna kom ik wel even langs je lopen als je het goed vindt. Ik hoop op je begrip Karel, Freek heeft het weer es geflikt…
Kus van een bedroefde Frans.
Ze raakte echt gehecht aan dat zeil he. Ze sliep en zwom er op den duur zelfs in weet ik nog…Mooi om te zien hoe zo’n enorm zeil al snel als slabbertje afkleed op Gonny. Ik hoop trouwens wel dat Gonny dit jaar wat beter op haar contactlenzen zal letten. Ik vergeet ook nooit meer dat ze vorig jaar twee dagen lang met haar ferme kolos op d’r knieen het naaktstrandje heeft afgestruind op zoek naar die dingen. En geloof me maar dat het voor niemand een plezierig gezicht is geweest om tijdens de lunch in het twattegat van Gonny te moeten staren…
Bij nader inzien krijg ik steeds minder zin in het weekendje. Kunnen we geen list bedenken dat Gonny dit jaar thuis moet blijven omdat ze onze buurtwacht over moet nemen of iets? Denk er maar eens over na. Straks om vijf uur begint de vrijmibeaux borrel in het clubhuis dus dan tref ik je vast nog wel even.
