Ha die Kareltje,

Dit is even een snelle update met de vraag of je straks op de zjeudeboel middag komt. We hebben vanochtend vroeg baan 7 t/m 8 compleet onkruid-vrij gekregen en tot 17.00 uur afgehuurd. We moeten echter wel weten of je komt anders huren we een baan teveel. Is de pijn al een beetje uit je rug getrokken na onze kaats middag van donderdag? Of was het toch gewoon een bruine splinter die je al dagen overdwars in je darmkanaal had hangen?

De zon breekt in ieder geval door dus wij gaan zo naar de baan. De nieuwe hempjes zijn klaar van de drukker dus doe even bijpassende korte broek en sandalen aan. Die roze broekrok die je vorig jaar aanhad kan niet meer denk ik, roze wordt tegenwoordig niet meer goed ontvangen in de omgeving zoals je zelf al zei. Het werpbaletje lag inderdaad in het zijvak van m’n caravandeurtje. Ik heb m’n nieuwe zjeudeboel ballen gisteravond urenlang opgepoetst dus ben benieuwd hoe het zal gaan. Neem jij die met water gevulde intertoys zjeudeboel ballen van je ook mee?

En een plastic zakje om op te zitten? Het gras kan nog nat zijn namelijk en met een natte plek in je roze broekrok ben je constant bezig de plooi uit je naad te pulken terwijl we de baan maar voor korte tijd hebben afgehuurd. Na vijf uur hebben we ook een vrijwilliger gevonden waar je je kan laten schminken als je wil. We weten hoe hard je vorig jaar baalde toen het alleen voor de kinderen toegankelijk was.

Hoop je straks te zien Kareltje!

Groet Fransje Doeck

Ha die Kareltje,

De reden van mijn afwezigheid is inderdaad dat er een leger aan ziektekiempjes m’n lichaam binnen zijn gedrongen toen ik even niet oplette. Met een aantal aggressieve koortssoldaten in de frontlinie. Toen ik gisteren echter net het gevoel had dat het beter met me ging ben ik slachtoffer geworden van een flauwe grap die me opnieuw de das omdeed. Ik zal het uitleggen;

Na een nacht van weinig slapen door een vergeten thermometer in m’n bilnaad, een pyama vol zweet en een kussensloop als een plank door opgedroogde snotvegen werd ik rond 3.30 uur uit mijn bed gebeld met een verontrustend telefoontje. Het was de voorzitter van de fietsclub met de vraag of ik zo snel als mogelijk naar het clubhuis kon komen. Hij vertelde zojuist tijdens zijn patrouille rondje een inbreker in de kraag gegrepen te hebben toen deze een greep in onze clubkas deed rond 3 uur in de nacht. Of ik hem direct te hulp kon schieten. Nog voordat de voorzitter kon uitpraten heb ik de hoorn op de haak gegooid en ben ik in mijn pyama op de fiets gesprongen richting clubhuis…

Eenmaal bij het clubhuis aangekomen zag alles er compleet verlaten en donker uit, de achterdeur stond echter op een kier dus ik ben met mijn ALDI fietspomp stevig in de vuist richting ingang getijgert. Nadat ik met 1 been binnenstond en met mijn hand op zoek was naar het lichtknopje voelde ik een metalen voorwerp tegen mijn slaap gedrukt worden. De chinese tjaptjoi van de dag ervoor liep op dat moment aan de binnenkant van m’n pyamabroek langs m’n benen omlaag.

Een boze en zware stem brulde vervolgens vanuit het donker naar me dat ik mijn kleren uit moest doen vanwege de stank en dat ik een emmer over mijn hoofd moest trekken zodat ik de inbreker niet kon zien of herkennen ofzo. Ze vertelden me onder de koude douche te gaan staan in het donker met emmer over mijn hoofd. Het was vreselijk en ik kon alleen maar denken aan onze voorzitter die misschien al wel neer was geslagen door deze onbezonnen inbreker.

Na een paar minuten verkleumen onder de koude stralen zag ik onder de rand van mijn emmer door dat iemand de lichten in het clubhuis aandeed. Dit leek me m’n redding. Niet veel later hoorde ik luidkeels gelach van een groep mensen die me qua stem bekend voorkwamen. Toen ik de deur dicht hoorde slaan en iedereen weg leek te zijn heb ik de emmer voorzichting van mijn hoofd gehaald en zag ik in koeienletters “1 APRIL FRANS!” op de muur staan. Vandaag ontving ik tevens een enveloppe met dezelfde tekst erop en een foto erin die ze gister van me gemaakt hebben voordat ik in de gaten had wat er gaande was…

Je begrijpt natuurlijk dat deze grap mijn koorts niet goed heeft gedaan en ik nu met extra verhoging in bed lig. M’n kleren hadden ze ook weggehaald dus ik moest met een eikenblad voor mijn geslachtsdelen op de fiets terug  naar huis. Inmiddels begin ik weer een beetje warm te worden en hoop ik volgende week weer fit te zijn voor de lange afstandsrit naar Dokkum. Jij een leukere 1 april gehad hoop ik?

Groet van een grieperig en snotterige Frans Doeck

Goeedemiddig Frans,

Volgens de tamtam in de kampeerwinkel worden de glutenvrije stokbroden niet meer langsgehaald door de altijd opgewekte en meest vriendelijke Frans, maar door die ontzettende zware tegenpool van je, Hermien! Wat is er aan de hand met je? Ben je ziek? Weer depressief? Geestenziek? Jeuk aan je deurmat? De mensen uit de winkel zijn het een beetje zat om de door jullie tekkels ondergezeken zure pis uit de schone sportsokken te wassen. Kan je het voorstellen? Graag horen we even van je. Misschien kan je in het vervolg je dochter hierheen rollen, want die ijskoningin van je met die duivelse tweeling worden niet meer toegelaten voorbij de draaihekjes van de kampeertoko. Ook de kantine is verlopig einde oefening. De dozen trekdrop waren niet meer aan te slepen.  Misschien kan je haar vertellen niet meer halfafgeklauwde plakkerige dropunits op de rand van de gokkast te drukken.  

Verder lapt ze ook alle kledingvoorschriften aan haar laars. Vanochtends was ze weer gespot met een naveltruitje bij de visvijver. Toen ik haar hierop aansprak werd opeens mijn aandacht getrokken naar iets dat in mijn gezichtsveld zat te glinsteren. Net beneden haar kanariegele opgekropen truitje zat iets dat niet daar hoorde. In eerste instantie leek het mij te gaan om het mikballetje van ons imcomplete jeu de boelsetje wat haar gehele navelgat vulde. Om beter zicht te krijgen moest ik haar pokdalige met zweet bedekte onderbuik wegschuiven van haar net iets zwaardere tweeling dit de bovenkant zat af te dekken. Het was nog een hels karwei om grip te krijgen op deze kolos. Uiteindelijk lukte het mij om een weg te banen naar een van de donkerste plekken op moeder aarde. Al snel sloeg mijn enhousiastme als een blad om. Als ik had geweten dat het om een king-side klos garen ging, had ik de moeite niet genomen en had ik het zojuist tot mij genomen brinta-ontbijt niet hoeven missen. Maar goed.

Frans. Misschien zou je nog even willen zoeken in de caravan. Ik dacht dat ik het balletje voor het laatst had gezien in het opbergvakje in de deur van je caravan. Hopelijk ben je op tijd fit voor de zeepkistrace van komende zaterdag. Het zou zonde zijn om het timmerwerk van de afgelopen vijf en een half maand aan wat kriebel aan je zak voorbij te laten gaan.  

Ik hoor van je!

Ajeto

Kareltje