Beter een goede buur….
Ha die Ka!
Het weekend staat al met 1 been in de badkuip en ik ben deze week nog niet eens echt in de mogelijkheid geweest wat digitale penseelstreken op onze weblog los te laten. Zo te zien heb jij je internet rekening ook weer niet betaald gezien het ontbreken van een update. De reden was voor mij eigenlijk dat er afgelopen maandag een ongenode gast van jou kant bij mij aan m’n plastic caravan deurtje bonkte. Ik was net bezig met het schilderen van het laatste onderdeel van m’n modelbouw VOC schip toen ik abrupt verstoord werd door het gebeuk. Ik had het gevoel dat het deurtje ieder moment uit het lood kon springen. Van schrik stootte ik mijn hoofd tegen de hendel van ons dakraampje, ben ik over een brandweerwagentje van m’n dochter weggeglipt om vervolgens met m’n stuitje op het hoekje van ons roestige aanrecht tot stilstand te komen. Bloeden als een rund natuurlijk.
Vloekend en tierend en met 1 hand op m’n beschadigde stuitje ben ik voorzichtig gaan kijken wie verantwoordelijk was voor deze onaangename overval. Vol ongeloof trof ik daar je malle tweelingbroertje die 17 jaar geleden zei dattie sigaartjes ging halen na jullie ruzie en nooit meer terug is gekomen. Ineens stond ie in vol ornaat met helm, hazelip, knevel en bevlekte jampotglazen op m’n stalen caravan trappetje te kwijlen. Mijn eerste reactie was; Wat is die man oud geworden en wat is het toch een afgeraffeld stukje organisme van moeder natuur. On-ge-lo-fe-lijk dat nog steeds diezelfde penetrante putlucht om z’n kolos hangt. Het deed me direct denken aan de onbeschrijflijk vieze lucht die in me vanaf jullie ouderlijk huis tegemoet kwam als ik de oprit op kwam wieleren.
Ik heb hem gevraagd even naar mijn stuitje te kijken en vervolgens hebben we een kom hopjesvla gedeeld waar ik die ochtend al aan begonnen was. Hij heeft ronduit verteld over jullie ruzie 17 jaar geleden en de reden dat hij vertrokken is. De druppel is geweest dat je hem destijds een keer vastbond en met postbode elastiek beschoot nadat hij z’n fiets per ongeluk half op jou plek in het fietsenhok dubbelgeparkeerd had. Ook het saboteren van z’n fietsenremmen heeft hem diep geraakt toen hij als gevolg daarvan met een nat pak en het eendenkroos op zijn bril thuis kwam. Ik was zelf direct benieuwd of hij nog steeds zo’n groot geval in z’n onderbroek heeft als vroeger en zonder na te denken liet hij z’n Wybra trainingsbroek tot op z’n sandalen zakken. Vervolgens slingerde hij z’n fallisch met de omvang van een kinderarmpje met een doffe klap op m’n vouwtafeltje toen m’n dochtertje de caravan binnenkwam struikelen. Toen zij in huilen uitbarste na het zien en ruiken van je broertje heb ik hem netjes gevraagd de caravan te verlaten en dat deed hij.
Buiten vertelde je malle broertje al slissend dat hij op zoek was naar een plek om z’n eigen caravan te plaatsen. Ik heb hem verteld dat jij nu bij de haven staat met je gezin en het wellicht leuk voor hem was als hij bij jullie in de buurt kon installeren. Aan de foto te zien die hij me vandaag stuurde staat ie vlak bij het buurtwinkeltje “4=6″ waar jij elke ochtend je muesli reep haalt:
Ik hoop dat jullie de ruzie weer bij kunnen leggen en zou je willen vragen om je broertje te vertellen uit de buurt van mijn kinderen te blijven. Die zeuren nu al dagen dat die lucht niet meer uit de caravan trekt en zien steeds z’n ‘lus als een walrus’ op hun kinder netvliesjes.
Veel plezier en leuk dat jullie weer herenigd zijn, het programma spoorloos in real life zou je kunnen zeggen, leuk.
Frans Doeck
